Το Σάββατο 24.01.2009, οι δυνάμεις καταστολής προέβησαν στη σύλληψη δύο συναγωνιστών μας, του Τάσου Κεσσόπουλου και της Χριστίνας Μπέλλα. Οι δυνάμεις καταστολής, οι οποίες λειτουργούσαν υπό της διαταγές της εργοδοσίας των καταστημάτων "Jumbo", θεώρησαν εγκληματικό γεγονός την συμπαράσταση στον απολυμένο εργάτη των "Jumbo" Ν.Νικολόπουλο! Να σημειωθεί το γεγονός ότι, η επιχείρηση με ομάδα εντεταλμένων, προσπάθησε να εξαγοράσει τον εργαζόμενο προτείνοντας του 50.000 € για να αποχωρήσει "οικιοθελώς", γιατί αλλιώς όπως του είπαν κινδυνεύει. Ο εργαζόμενος κράτησε αγωνιστική στάση, δεν υπέκυψε στις απειλές και ενημέρωσε τα συνδικάτα για την οργάνωση της πάλης. Αυτό που, πραγματικά, ενόχλησε την εργοδοσία, ήταν η πρωτοπόρα δράση του εργαζόμενου για την συσπείρωση των εργαζομένων του χώρου γύρω από τον Σύλλογο των Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας. Αντί να συλληφθεί η εργοδοσία, η οποία απείλησε και προσπάθησε να εξαγοράσει, οι δυνάμεις καταστολής με ιδιαίτερο ζήλο συνέλαβαν τους συναγωνιστές μας! Η δυναμική παρέμβαση των ταξικών σωματείων, του ΚΚΕ αλλά και μαζικών φορέων, μεταξύ των οποίων και της επιτροπής ειρήνης Νέας Σμύρνης, τελικά δικαιώθηκε, αφού αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, οι συναγωνιστές μας αφέθηκαν ελεύθεροι.
Η Επιτροπή Ειρήνης Νέας Σμύρνης καταγγέλλει:
Την ελληνική κυβέρνηση, η οποία, με την πολιτική της, αφήνει ελεύθερο το "έδαφος" για την ασυδοσία των μεγαλοκεφαλαιούχων.
Τα κόμματα εκείνα, που ψήφισαν όλες τις συνθήκες και τις οδηγίες της Ε.Ε., με βάση των οποίων, η μεγαλοεργοδοσία εντείνει την εργασιακή τρομοκρατία, προσπαθώντας να μεταφέρει την οικονομική κρίση στις πλάτες των εργαζομένων.
Την Ε.Ε., η οποία ως ιμπεριαλιστικός οργανισμός, επιβάλει την βαθύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων, την ίδια ώρα που, με νύχια και με δόντια, στηρίζει το Ισραήλ στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού.
ΘΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΜΑΣ, ΜΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΔΥΝΑΜΙΚΟΤΕΡΑ, ΜΑΖΙΚΟΤΕΡΑ.
Καλούμε τους εργαζόμενους, τους νέους, τους μετανάστες, τις γυναίκες και τους συνταξιούχους: Να ενισχύσουν τα σωματεία τους και τους μαζικούς φορείς, γιατί μόνο οργανωμένα και περιφρουρημένα, θα μπορέσουμε να αντιπαλέψουμε τον Ιμπεριαλισμό.
Μία παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων μπορεί να περάσει πολύ περισσότερα από τη φιλία μεταξύ πατέρα και χαμένου γιου, τη δύναμη των Νεοϋορκέζων να επιβιώνουν παντού και την πραγματική αγάπη.
Ο λόγος για τη "Μαδαγασκάρη 2" και για τα ιδεολογήματα που προσπαθεί να περάσει σχετικά με τις κρίσεις(καπιταλιστικές κρίσεις παραγωγής) και το ξεπέρασμά τους καθώς και σχετικά με το ρόλο των συνδικάτων.
Ο Ριζοσπάστης είχε αναφερθεί κάπως αποσπασματικά σε μια φράση ότι η απεργία του συνδικάτου υποκινείται από τα "κομμούνια".
Λοιπόν το σκηνικό είναι το εξής, οι τρεις πρωταγωνιστές κάνουν αναγκαστική προσγείωση στη σαβάνα( το σύστημα) όπου βασιλιάς-αρχηγός(υποτίθεται "εκλέγεται") είναι ο πατέρας ενός από τους πρωταγωνιστές. Καθαιρείται αμέσως μετά από αρχηγός λόγω του γιου του.
Για να επισκευάσουν το αεροπλάνο οι "εργοδότες" προσλαμβάνουν όλο το "ειδικευμένο" εργατικό δυναμικό της σαβάνας(διαθέτουν αντίχειρες(!!!)-εργατική δύναμη να πουλήσουν). Αυτή η εκμετάλλευση οδηγεί μια ομάδα ανθρώπων να μείνει στη διπλανή ζούγκλα και να φτιάξει ένα φράγμα.
Αυτό το φράγμα οδηγεί στην "κρίση" δηλαδή την έλλειψη νερού στη σαβάνα και όλοι απευθύνονται στο νέο αρχηγό για τη λύση της. Επειδή οι "υπήκοοί" του θεωρούν ότι αδυνατεί να τη λύση αναζητούν τον παλιό αρχηγό(το ιδεολόγημα της δικομματικής εναλλαγής).
Σε κατάσταση κρίσης, εμφανίζεται και ένας τρίτος αρχηγός που εκμεταλλεύεται την άγνοια των υπηκόων σχετικά με τη κρίση και τους στρέφει στη μοιρολατρία και το μεταφυσικό ζητώντας τους θυσία για να έρθει νερό.(ξεπέρασμα της κρίσης)
Εντωμεταξύ ο γιος έχει ξεκινήσει για να ανακαλύψει την αιτία της κρίσης. Και το συνδικάτο του κλάδου επισκευής του αεροπλάνου έχει κατέβει σε απεργία για στοιχειώδη-αυτονόητα δικαιώματα που στην ταινία τα ξεφτιλίζουν(π.χ. προστασία της μητρότητας).
Επειδή για το γκρέμισμα του φράγματος(προσωρινό ξεπέρασμα της κρίσης) χρείαζεται το αεροπλάνο, οι πρωταγωνιστές εκβιάζουν τους απεργούς και γελάνε με τα αιτήματά τους και οι απεργοί προβάλλονται σαν εμπόδιο στο ξεπέρασμα της κρίσης.
Η ηγεσία του συνδικάτου με τη σειρά της εκβιάζει τους εργοδότες και έτσι δίνονται κάποιες παροχές από τους τελευταίους, αφήνοντας στο νεαρό-θεατή στρεβλή εικόνα για το πως γίνεται ο αγώνας και πως κατακτιούνται τα δικαιώματα.
Το φράγμα καταστράφηκε και το σύστημα γλίτωσε για μια ακόμα φορά το τομάρι του....μέχρι να ξανακτιστεί το φράγμα!
Η βασική αντίθεση κεφαλαίου-μισθωτής εργασίας δε λύθηκε και πως θα μπορούσε άλλωστε??!! αφού στην εξουσία γύρισαν πάλι οι παλιοί εκμεταλλευτές.
Έρχομαι πάλι σε αυτό το μετερίζι αγώνα που άφησα για να πιάσω το μετερίζι του δρόμου, το μετερίζι της καθημερινής επαφής και κουβέντας με αυτούς ο κόσμος τους ανήκει και όμως τίποτα στον κόσμο αυτό δεν έχουν, τους ανθρώπους του μόχθου και τα παιδιά της εργατιάς.
Το μετερίζι της αντιιμπεριαλιστικής πάλης που ένωσε όλη την αγωνιζόμενη Ελλάδα στον Αστακό. Μόνο της μέλημα ήταν να σταματήσει το φορτίο θανάτου για τη Παλαιστίνη. Μόνο ήταν, είναι, και θα είναι η ήττα του ιμπεριαλισμού.
Όταν το φοιτητικό κίνημα παραπαίει και ασχολείται με την "εξέγερση", η ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ είναι η μόνη δύναμη που πήγε σε κάθε σχολή πανελλαδικά με σαφή στόχο την στήριξη του αγωνιζόμενου Παλαιστινικού λαού, με πρώτο μέλημα να εκφραστεί η Αλληλεγγύη των φοιτητών στην αγωνιζόμενη νεολαία της Παλαιστίνης.
Η διαλυτική κατάσταση στο φοιτητικό κίνημα θα εξακολουθεί, όσο θα εξακολουθούν οι αρνητικοί συσχετισμοί στις σχολές. Αρνητικός είναι ένας συσχετισμός που πλειοψηφία είναι οι φοιτητές που λένε "έξω οι παρατάξεις" ή "έξω τα κόμματα από τις σχολές".
γιατί ότι είναι κατά του ιμπεριαλισμού είναι πολιτικό ενώ ότι είναι "απολιτίκ" είναι υπέρ του.
Όταν πλειοψηφία γίνουν οι φοιτητές που θεωρούν τη φωνή τους δύναμη, οι φοιτητές που δεν θα ξεκόβουν την κοινωνία από τη σχολή(πράγμα δύσκολο όταν όλο το εκπαιδευτικό σύστημα δε μαθαίνει το διαλεκτικό τρόπο σκέψης και ο φοιτητής δε βλέπει το κόσμο όπως είναι πραγματικά, ενιαία, σαν ολότητα του, στην κίνηση και την αλληλεξάρτησή του)
Η σπουδάζουσα νεολαία πολλές φορές τείνει να ξεχωρίσει τον εαυτό της από την υπόλοιπη νεολαία ή κοινωνία. Πραγματικά είναι δύσκολο μέσα σε ένα τόσο ανόμοιο σύνολο, να χαράξεις πορεία στο πλευρό του εργατικού κινήματος χωρίς όργανα που να λειτουργούν, χωρίς Ε.Φ.Ε.Ε. Υπάρχουν τόσα ιδεολογήματα να σπάσουν γιατί δεν υπάρχει εμπειρία και οι φοιτητές δεν νιώθουν πολλές φορές άμεσα την εκμετάλλευση στο πετσί τους όπως όλοι οι εργάτες, υπάλληλοι, μικροί αγρότες.
Η ανασύνταξη βέβαια δεν θα έρθει από τα πάνω αλλά από τα κάτω. Η οργάνωση της μερίδας των φοιτητών που αντιμετωπίζουν τα προβλήματα της Παιδείας ανα εξάμηνο, έτος, σχολή θα φέρει τους φοιτητές στο προσκήνιο του φοιτητικού κινήματος και θα διώξει από τα όργανα του κινήματος υπηρέτες του ιμπεριαλισμού και φοιτητοπατέρες του καπελώματος και του τυχοδιωκτισμού.
Ενα οργανωμένο, μαζικό, φοιτητικό κίνημα που να συμπορεύεται με το εργατικό τους φοβίζει και τους μεν και τους δε, γιαυτό και το χτυπάνε σε όλα τα επίπεδα και με πολλες μεθόδους.
ένα είναι πρώτη προτεραιότητα κάθε φοιτητή από λαϊκή οικογένεια.
